Wim

Soms weet je pas of iets werkelijk voorbij is wanneer je het nog één keer de kans hebt gegeven om iets anders te worden. Niet omdat je vergeten bent wat er gebeurd is. Niet omdat alle pijn plots verdwenen is. En ook niet omdat je naïef wilt geloven dat alles vanzelf weer goedkomt. Maar gewoon … Lees verder

Gisteren hoorde ik een liedje. Je déteste ma vie – Pierre Lapointe Alleen al die titel… Ik haat mijn leven. En ik moet eerlijk zijn. Dat is hoe het de laatste tijd voelt. Niet elke seconde. Niet dramatisch bedoeld. Maar gewoon… de realiteit van waar ik doorheen ga. Overleven. Meer is het niet. En dan … Lees verder

Over hoop, zelftwijfel en het moment waarop de realiteit opnieuw zichtbaar wordt. Soms gebeurt het niet in één groot moment. Geen explosie.Geen duidelijke breuk. Soms gebeurt het langzaam.Bijna onmerkbaar. Je begint opnieuw te praten.Je probeert opnieuw te begrijpen.En ergens hoop je dat wat ooit gebroken leek misschien toch nog kan herstellen. Eind vorig jaar zat … Lees verder

Vandaag kwam alles even samen.Niet gepland, niet verwacht — maar alles wat ik de voorbije maanden probeerde te verdragen, stond plots recht voor me.Ik was moe. Nog herstellende.Maar ik wilde even buiten komen, dus ging ik mee naar de markt. En daar stond ze.Mijn ex-vrouw.Omringd door haar vrienden.Lachend. Werkend. Het leek alsof alles wat ooit … Lees verder

In augustus 2025 zat ik nog in mijn busje. Ergens alleen in het zuiden van Frankrijk. Niet op vakantie. Maar op de vlucht. Voor de chaos. Voor de pijn. Voor het gevoel volledig leeggezogen te zijn door een situatie waarin ik geen enkele grip meer had. De bedoeling was: afstand nemen. Van haar. Van de … Lees verder

Soms komt het loslaten niet in één keer, maar in lagen. Deze zomer bracht me door drie duidelijke fases: het alleen leren zijn, het definitief loslaten van mijn ex-partner, en de pijnlijke maar bevrijdende confrontatie met mijn spiegel. Wat begon als een periode van overleven, werd een onverwachte reis naar vrijheid. Ik wist dat deze … Lees verder

Er is gevochten. Zoals een leeuw. Tot op het bot. En ja, het is nog niet voorbij. Het juridische en emotionele werk loopt door. Maar toch… iets in mij zegt nu: het is goed. Niet omdat alles opgelost is. Maar omdat ik voel dat ik even mag ademen. Dat het even mag rusten. Voor het eerst … Lees verder

Ik ben vertrokken om rust te vinden.Maar rust krijg je niet als iemand alles in het werk stelt om je stil te krijgen. Nog voor ik vertrok, was ik al aan het vechten.Voor het gebruik van de camper — waar ik recht op heb.Voor afspraken die we hadden gemaakt. Voor duidelijkheid.Voor eerlijkheid. Wat ik kreeg, … Lees verder

Soms vertrek je niet omdat je weg wil.Maar omdat blijven je langzaam afbreekt. Na mijn vorige retraite dacht ik: nu ga ik vertrekken met een camper, met middelen, met een plan.Alles was voorzien, dacht ik. Alles voorbereid. Maar wat volgde, was allesbehalve dat. Wat begon als discussies over verblijf en bezit, eindigde met het verliezen … Lees verder

De val en de sprong (woensdag 11 t.e.m. vrijdag 13 juni) Woensdag 11 juni Het moment waarop het brak, was niet een plotse crisis.Het was het besef:ik geef alles op — mijn huis, mijn werkplaats, mijn bedrijf, mijn hele leven zoals het was —en zelfs dan krijg ik de camper niet. Die ene plek die … Lees verder