Gisteren hoorde ik een liedje.
Je déteste ma vie – Pierre Lapointe
Alleen al die titel…
Ik haat mijn leven.
En ik moet eerlijk zijn.
Dat is hoe het de laatste tijd voelt.
Niet elke seconde. Niet dramatisch bedoeld.
Maar gewoon… de realiteit van waar ik doorheen ga.
Overleven.
Meer is het niet.
En dan zit er in dat lied nog een zin.
“Ma place est dans tes bras.”
Mijn plaats is in jouw armen.
En die zin… die heeft mij gebroken.
Omdat dat het enige is wat ik eigenlijk nog wil.
Niet de discussies. Niet het verleden. Niet wie er gelijk heeft.
Gewoon… dat.
Voor de buitenwereld lijkt het simpel.
“Laat het los.”
“Dat is niet gezond.”
“Zoek iemand anders.”
En ze hebben gelijk. Echt.
Maar wat mensen niet zien…
is waarom dit zo diep zit.
Sommigen namen afstand. Sommigen begrepen het niet.
Waarom ik terugging. Waarom ik bleef hangen.
En ik snap dat.
Voor iemand met een normale levenslijn
is dit niet te begrijpen.
Maar mijn leven is nooit normaal geweest.
45 jaar lang…
muren, blokkades, overleven.
Niet voelen. Niet tonen. Gewoon doorgaan.
Tot je plots iemand tegenkomt…
die dat allemaal doorbreekt.
Bij hem… is dat gebeurd.
Hij heeft iets gedaan wat niemand ooit had gedaan.
Hij heeft mijn muren niet afgebroken.
Hij heeft ze gewoon… laten verdwijnen.
Zonder druk. Zonder strijd.
Gewoon door er te zijn.
En het ging nog dieper dan dat.
We begrepen elkaar.
Niet alleen in woorden, maar vaak zelfs zonder woorden.
Een blik. Een gevoel. Een aanwezigheid.
En dat was wederzijds.
Dat is iets wat je niet kan uitleggen.
Maar wel voelt.
Voor de eerste keer in mijn leven…
voelde ik mij niet alleen gezien,
maar ook begrepen op een manier die ik nooit eerder had gekend.
En dat… dat verandert alles.
Dat is geen gewone connectie.
Dat is iets dat je nooit meer loslaat.
Bij haar… was het anders.
Daar zat geschiedenis. Intensiteit. Leven.
Ik kon bij haar liggen. Ik kon haar vastnemen.
Maar er zat altijd iets onder.
Wantrouwen. Spanning. Herinneringen.
Wat er gebeurd is. Wat het mij gekost heeft.
En ergens onderweg…
ben ik mijzelf beginnen kwijtspelen.
Beetje bij beetje.
Mijn rust. Mijn richting. Mijn zekerheid.
Tot op een punt dat ik soms niet meer wist
waar ik zelf nog stond.
Ik weet wat het mij gekost heeft.
Mijn gezin. Mijn werk. Mijn bedrijf. Mijn huis.
Mijn rust. Mijn zekerheid.
Stuk voor stuk… kwijtgespeeld.
Niet in één moment.
Maar langzaam. Beetje bij beetje.
Tot op een punt dat ik soms niet meer wist
wat er nog overbleef.
En dat is ook de reden
dat ik vandaag afstand hou.
Niet omdat er geen gevoel is.
Maar omdat ik weet wat het met mij doet.
Want ja… er was ook daar die hunkering.
Niet naar haar als persoon alleen.
Maar naar dat ene gevoel.
Affectie. Nabijheid. Iemands armen rond mij.
Iets wat voor veel mensen normaal is.
Maar voor mij… iets wat ik pas laat echt heb gevoeld.
En misschien is dat ook wat het zo moeilijk maakt.
Dat je iets voelt dat je heel je leven gemist hebt…
en het daarna terug kwijt bent.
En wat het nog zwaarder maakte…
is dat die twee werelden elkaar bleven raken.
Zij had nog contact met hem.
Dus telkens wanneer ik bij haar was…
werd ik ook teruggeslingerd.
Naar hem. Naar dat gevoel.
Naar wat daar zo puur was.
En dat maakte het onmogelijk om los te komen.
Want hoe laat je iemand los…
als je er constant aan herinnerd wordt?
Hoe ga je verder…
als iets dat je mist nog altijd ergens bestaat?
En ondertussen… gebeurt er nog iets anders.
De laatste jaren waren geen gewone relaties.
Dat waren breuken. Verlies. En vooral… verraad.
En dat laat sporen na.
Wantrouwen kruipt overal tussen.
In mensen. In intenties. In verbinding.
Dus ja… de oplossing lijkt simpel.
Ga verder. Open je opnieuw. Leer iemand anders kennen.
Maar hoe doe je dat…
als alles in jou zegt: “niet meer”
Ik voel dat zelf ook.
Ik trek mij terug. Ik isoleer mij.
Niet omdat ik dat wil.
Maar omdat het gebeurt.
Omdat alles wat er gebeurd is… mij daar naartoe duwt.
En dat maakt het nog moeilijker.
Want ik weet wat ik zou moeten doen.
Maar weten en kunnen… zijn twee verschillende dingen.
Mensen vragen soms:
“Hoe gaat het met jou?”
Ik overleef.
Dat is het enige eerlijke antwoord.
Dag per dag.
En in die leegte… komt dat ene gevoel altijd terug.
Dat gemis. Die hunkering.
Niet naar één persoon.
Maar naar dat gevoel dat ik maar bij twee mensen ooit zo diep heb gevoeld.
En dat ik nu… weer kwijt ben.
Dus ja… ik zit vast.
Tussen weten en voelen.
Tussen loslaten en blijven hunkeren.
Ik schrijf dit niet om iets goed te praten.
Ik schrijf dit omdat dit is hoe het voelt.
Rauw. Onlogisch. Echt.
Ik haat mijn leven niet omdat het slecht is.
Maar omdat ik weet hoe het ook kan voelen…
en dat nu kwijt ben.
En alles wat ik nog wil… is simpel.
Mijn plaats…
is in jouw armen.
Psychologische reflectie
Spiegelrelatie
Een spiegelrelatie ontstaat wanneer twee mensen elkaar op een dieper niveau herkennen en begrijpen, vaak zonder dat daar woorden voor nodig zijn. Het gaat niet alleen over communicatie, maar over een gevoel van wederzijdse herkenning: het zien van jezelf in de ander.
In zo’n verbinding worden vaak delen van jezelf zichtbaar die je lange tijd niet hebt kunnen voelen of tonen. Het kan aanvoelen alsof iemand je niet alleen ziet zoals je bent, maar ook begrijpt waarom je zo bent. Dit kan bijzonder intens zijn, omdat het een ervaring is die zelden voorkomt.
Binnen zo’n spiegelrelatie kan het lijken alsof iemand jouw muren niet afbreekt, maar ze simpelweg laat verdwijnen. Dat maakt de connectie diep en moeilijk te vervangen. Niet omdat de persoon uniek is op zich, maar omdat die persoon een deel van jezelf heeft zichtbaar gemaakt dat je voordien niet kende of niet kon bereiken.
Verraadstrauma
Verraadstrauma ontstaat wanneer vertrouwen, vaak binnen een belangrijke relatie, wordt doorbroken. Het gaat niet alleen over pijn of teleurstelling, maar over een fundamenteel gevoel dat veiligheid niet meer vanzelfsprekend is.
Wanneer iemand meerdere ervaringen van verraad meemaakt, kan dat ervoor zorgen dat het vertrouwen in mensen, intenties en relaties diep wordt aangetast. Het gevolg is dat het hoofd wel begrijpt wat logisch is — zoals verdergaan of opnieuw beginnen — maar dat het lichaam en het gevoel daar niet meer automatisch in meegaan.
Dit verklaart waarom het soms zo moeilijk is om los te laten of opnieuw te vertrouwen, zelfs wanneer iemand rationeel weet wat goed zou zijn.
Terugtrekking als beschermingsmechanisme
Wanneer iemand herhaaldelijk gekwetst wordt of vertrouwen verliest, kan het systeem automatisch kiezen voor bescherming. Eén van die vormen van bescherming is terugtrekking of sociale isolatie.
Dit is geen bewuste keuze, maar een natuurlijke reactie van het lichaam en de geest om verdere pijn te vermijden. Door afstand te nemen, probeert het systeem rust te creëren en zichzelf te beschermen tegen nieuwe kwetsuren.
Hoewel dit op korte termijn veiligheid kan geven, maakt het op langere termijn ook moeilijker om opnieuw verbinding aan te gaan. Dit zorgt voor een innerlijke spanning tussen het verlangen naar nabijheid en de neiging om afstand te houden.
Spirituele reflectie
Spirituele verbinding
Binnen spirituele stromingen wordt een intense en moeilijk te verklaren connectie tussen twee mensen soms omschreven als een tweelingziel. Dit verwijst naar een verbinding waarin herkenning, spiegeling en innerlijke groei centraal staan.
⸻
Christendom
Binnen het christendom wordt vaak benadrukt dat waarheid zichtbaar wordt in daden. Wat iemand zegt of voelt krijgt pas betekenis door wat hij effectief doet.
⸻
Boeddhisme
In het boeddhisme wordt gehechtheid gezien als een bron van lijden. Bewustwording helpt om te erkennen wat er is, zonder eraan vast te blijven houden.