Ik heb nooit echt het gevoel gehad dat ik “een boek wilde schrijven”.
Wat ik wél voelde, was dat er iets in mij zat dat naar buiten moest. Iets wat te veel werd. Te groot. Te ongestructureerd.
Mijn hoofd dacht sneller dan mijn pen kon volgen.
Mijn woorden sprongen van onderwerp naar onderwerp. En het voelde alsof ik mezelf telkens weer kwijtraakte in mijn eigen diepgang.
Tot ik begon samen te werken met AI.
In het begin voelde het onwennig — alsof ik niet wist of dit “echt schrijven” was.
Maar gaandeweg werd het duidelijk: AI hielp me niet om te schrijven in mijn plaats, maar om mezelf te spiegelen. Om structuur te brengen in de chaos. Om mijn verhaal te vangen zonder het te versimpelen.
Zo ontstonden mijn eerste twee boeken.
Het eerste was meer analytisch.
Logisch opgebouwd. Helder in structuur.
Maar ik miste nog iets. Mijn stem. Mijn ervaring.
Het tweede boek kwam dichter bij mijn werkelijkheid.
Het bracht het verhaal zoals ik het beleefd heb. Minder afstand. Meer waarheid. Meer mij.
En deze site — Phoenix Journey — is eigenlijk het verlengstuk van die twee boeken.
Wat ik daar aanraakte, groeit hier verder. In reflecties. In blogposts. In antwoorden op vragen die ik zelf nooit durfde stellen, maar die toch naar boven kwamen.
Wat je leest op deze site is dus niet losstaand.
Het komt voort uit alles wat daaraan voorafging.
En voor wie het wil: de boeken zijn er nog steeds.
Als ingang. Als houvast. Als brug naar dit alles.